Мы дзялілі часткі сушы.
Гэта частка – Джорджу Бушу.
Гэту частку пакідаем
Трэцім рымлянам з Кітаем.
(Што ня так? Правы Тыбэту?
Ты б яшчэ згадаў кабету!)
Гэту частку – Эўразьвязу...
Пачакай, ня ўсё адразу –
Хопіць немцам, скандынавам...
Курдыстан? А на храна вам?
Гэтую табе, араб,
У Ізраіля пара б!
Што, наадварот – габрэям?
Памыляемся. Старэем.
Хто шкадуе Індастану?
Кама-сутрай іх дастану!
Для брытанцаў. Для ірляндцаў.
А паўночным? Тут бяз шанцаў.
Афрыканцам. Аўстралійцам.
І крыху – кавказскім ліцам.
Ружаў – ружжаў? – для грузінаў.
Украінцам – апэльсінаў.
– Ці ня мала Беларусі?
– Я і гэтым ганаруся!
Ёсьць для рэзэрвацый нешта.
І пінгвінам – уся рэшта.
А для Атлянтыды – дно,
Ёй даўно – усё адно.
