?

Log in

No account? Create an account
 
 
11 March 2016 @ 12:34 am
Гіём Апалінэр "Бэстыярый, або Арфэеў картэж"  
Элеміру Буржу

Малюнкі Рауля Дзюфі

Арфэй

Глядзіце, як шляхетна і выразна
Малюнкі ўсё тлумачаць падрабязна:
Здаецца, што сьвятло гаворыць урачыста
Вучонай моваю Гермэса Трысмэгіста.




Чарапаха

Ляціць з фракійскага выраю
Мой сьпеў, сьвятло несучы,
Бо панцыр зрабіўся ліраю,
І ўсе зьвяры – слухачы!





Конь

Трымаеш лейцамі ўсё, што наяве сьніцца,
І робяцца страфой вазьніца й калясьніца,
Рух незавершаны і космас вершаваны –
Крылаты дыямэнт, табой адшліфаваны.




Тыбэцкая каза

Тыбэту зь яго козамі
І золату руна
Не параўнацца з косамі
Той, што ў мяне адна.




Зьмяя

Зьмеі – увасобленая злосьць,
згубіць прыгажосьць і маладосьць,
Эўрыдыку прынясе ў ахвяру,
Еву, Клеапатру… Вам ня досьць?
Ведаю і парыжанак пару.




Кот

Я запрашу ў сваю кватэру
Каханую – якой паверу,
Ката – для кніжных вечароў,
І вас – на шумную вячэру,
Бо жыць ня ўмею безь сяброў!




Трус

Ня будзь, як напужаны трус,
Калі Амур дае занятак.
А зробіць Муза ператрус –
Наплодзіш вершаў-трусянятак.




Зайка

А вунь зьвяруга вушастая,
Што пыску з куста высоўвае:
Па месцах дзівосных шастае
Дзівоснай парой марцоваю.




Леў

Абражаны й зьнявечаны,
Як зрынутыя прынцы,
Жыў леў сярод Нямеччыны –
У гамбурскім зьвярынцы.




Вярблюд

Дон Пэдра пакінуў свой родны парог,
Дон Пэдра вярблюдаў купіў чатырох,
Дон Пэдра праехаў на іх сто дарог.
А я мог бы і дзьвесьце, і Пэдра падвезьці –
Каб вярблюдаў я меў чатырох.




Мыш

О, мышы часу, вось і восень!
Я зьедзены да палавіны.
Дажыў да лічбы дваццаць восем –
Прычым ня так, як быў павінны.




Слон

Біўні ў роце - адмысловы
Схоў багацьця й прыгажосьці.
А ў паэта – словы, словы…
Вершы са слановай косьці.




Арфэй

Жамярыцы і мікробы,
Крылцы, вочкі і хвасты,
Блохі найвышэйшай пробы
Маюць болей пекнаты
Ад сямі дзівосаў сьвету
Й нават гэтага куплету!




Вусень

Паэту вусень – брат:
Каб нітку верша прасьці,
Працуй, як шаўкапрад,
Бо ў шоўку – мятлік шчасьця!




Муха

Ня ўпаўшы ў зімовую сьпячку,
Пра сьнег нам сьпявае элегіі,
Якім навучылі сваячку
Бялюткія мухі з Нарвэгіі.




Блыха

Блыха – як сябар, як лЮбая –
П’е кроў з нас і згубу нясе.
Ды ўдзячны за кроў і згубу я
Каханай, сябру, блысе.




Саранча

Еў акрыдаў (саранчу)
Ян Хрысьціцель зь дзікім мёдам.
Так і я служыць хачу
Толькі боскім асалодам.




Арфэй

Хай жа сэрца прынадаю ў неба ўпадзе!
І ў салёнай ці прэснай нябеснай вадзе,
Колькі я ні злавіў бы, у радасьці й скрусе,
Толькі Ты – мая рыба й рыбак мой, ІСУСЕ!




Дэльфін

Дэльфін гуляецца між хваль,
Ды хвалі – горкія, на жаль.
Вось так і я глытаю горыч:
Каханьне й боль заўсёды поруч.




Спрут

Я, шматрукая пачвара,
Толькі пырскаю чарніла,
І майму каханьню – кара:
Каціцца ў нябыт, што міла!




Мэдуза

Цяжка быць мэдузаю –
Шторм катуе й тузае.
Гэтаксама шлюзы я
Адчыняю з музаю.




Рак

Маім сумневам-небаракам
Няма дарогі ў райскі сад,
Калі паўзеш у неба ракам,
Бо крок наперад – два назад.




Карп

Карп, што схаваўся ў ціхі стаў,
Так доўга жыў, што сумным стаў,
Бо й сьмерць яго забыла:
Самотна жыць – магіла.




Арфэй

Зімародак і Эрот,
І Сырэн салодкі гнеў…
Губіць чалавечы род
Іх нечалавечы сьпеў.
Слухаць іх я вам ня раю.
Слухайце анёлаў з Раю.




Сырэны

Загадку горкую, паэце, растлумач:
Што значыць сьпеў Сырэн, пра што іх вечны плач?
Яны пяюць мой лёс, і ў кожным галашэньні –
Разьбіты карабель, гадоў маіх крушэньне.




Голуб

Найцудоўнейшы з галубоў,
Што Марыі прынёс любоў,
Я прашу, памажы мне згары
Споўніць мары з маёй Мары!






Паўлін

Сваё хараство вам наўпрост
Пакажа паўлін-выхваляка –
І вабіць распушчаны хвост,
І сьвеціцца голая срака.




Пугач

У сэрцы жыве пугач:
Каго палЮбіць, пужае.
Усё, што нажыў – боль і плач,
А радасьць цяпер – чужая.




Ібіс

І толькі ібіс на лаціне
Вітацьме здань маю, калі
Сыду ў цямрэчу, на глыбіні
Пяскоў егіпецкай зямлі.




Вол

Анёл сьвятога Лукі,
Малітваю райскі вол
Сустрэне нас, сябрукі…
Як Госпад нам дасьць дазвол.




Пераклаў з францускай Андрэй Хадановіч