March 29th, 2013

nohi

Corazón de Venezuela

Учора я ўбачыў сацыялізм
з чалавечым тварам:
твар быў смуглявы
і належаў каракаскаму палісмэну.

Я спытаў дарогу ў Батанічны сад.
Ён паглядзеў так сувора,
што я падумаў: прыб’е!
Але ён адказаў па-гішпанску,
а калі я ні халеры не зразумеў,
проста пасадзіў ззаду на свой матацыкл –
і павёз,
падразаючы машыны і аўтобусы так,
што мая торба чаплялася за іх люстэркі.

Найбліжэйшы ўваход зачынены,
і мы едзем далей, вакол усяго саду,
па дарозе аглядаючы Каракас.
Ля апошняй замкнёнай брамы
палісмэн глядзіць мне ў вочы –
і раіць лезьці праз плот.

Я люблю яго яшчэ больш,
але адмаўляюся, і ён зноў
лавіруе са мной у дарожных заторах,
дапамагаючы сабе клаксонам.
Калі клаксон не дапамагае,
палісмэн паказвае кіроўцам
свой пісталет у кабуры.

“Ён жа яго не дастане, –
пераконваю я сам сябе. –
А калі дастане, то ня стрэліць.
А калі стрэліць, то, праўда ж, толькі ў паветра.
А калі не ў паветра, то толькі
па колах машынаў…”

Раз-пораз нам трапляюцца графіці
з надпісамі “Уга Чавэс – сэрца Венесуэлы”
і “Уга Чавэс можа ўсё”:
Уга Чавэс закідвае баскетбольны мяч,
Уга Чавэс вырашае складанае пытаньне па тэлефоне,
Уга Чавэс кіруе матацыклам.

Мой палісмэн можа яшчэ больш,
бо адной рукой кіруе матацыклам,
а другой трымае мабільны тэлефон,
часам паварочваючыся да мяне
са словамі “don’t worry”.

Я беларускай мовай прашу яго
не размаўляць па тэлефоне.
“Даль-ка-жык!” – радасна паўтарае ён за мной,
і маё шчасьце робіцца такім абсалютным,
што гэты верш проста павінен
скончыцца патасна.

Бо на самых крутых паваротах
матацыкл нахіляецца амаль да зямлі,
а я штосілы прыціскаюся да свайго кіроўцы,
адчуваючы праз грудную клетку,
як моцна б’ецца сэрца
маёй Венесуэлы.

P.S.

Назаўтра знаёмыя венесуэльцы
скажуць, што мне моцна пашанцавала,
бо ён такі мог прыбіць.