November 4th, 2012

nohi

Дзяцінства ў поўную велічыню

Гадоў у восем-у дзевяць
я вельмі зайздросьціў свайму сябруку,
што меў фантастычныя цацкі,
прывезеныя з замежжа:

лякаматывы з вагонамі,
аўтобусы жоўтага колеру,
чырвоныя грузавікі,
легкавушкі, пажарныя
машынкі, салатавыя таксоўкі;

плястмасавыя індзейцы,
якіх было можна абменьваць на каўбойцаў
(хто скажа “каўбояў” – калгасьнік);

плястмасавыя каўбойцы,
якіх можна было, як закладнікаў,
абменьваць на індзейцаў…

Зайздросьціў так, што бацькі
на апошнія грошы
панакуплялі мне рознага шчасьця –
і я супакоіўся.

Але не надоўга.
Мінула трыццаць гадоў –
і вось я ў Амэрыцы, дзе ўвесь час
маю дзіўнае дэжа вю.

Знаёмы колер таксовак,
дызайн пажарных машынак,
грузавікоў і аўтобусаў,
толькі ўсё
чамусьці вялікае і чамусьці
сапраўднае.

А я думаў, такога ў рэальнасьці не бывае,
бо іх проста нехта панавыдумляў,
як прыдумалі Тома Соера,
дзядзю Тома,
Тома і Джэры.

Таму я ўвесь час нэрвуюся –
што адбылося?
Ці я зрабіўся маленькім,
пакаштаваўшы варожае колы
з надпісам “выпі мяне”?

Collapse )