March 31st, 2011

canabis

Міхась Андрасюк

Сёньня а 18.00
у "Галерэі Ў" (Незалежнасьці, 37А)
адкрыцьцё Мясяца польскай літаратуры
і творчая сустрэча зь Міхасём Андрасюком (ён жа Michał Androsiuk),
беларускамоўным і - адначасова - польскамоўным літаратарам.

58.48 КБ

Падчас сустрэчы адбудзецца прэзэнтацыя дзьвюх апошніх Андрасюковых кніг - беларускага зборніка апавяданьняў "Вуліца добрай надзеі" і польскага раману "Вагон другога класу". Абедзьве кніжкі першакласныя. Фрагмэнты абедзьвюх можна будзе сёньня пачуць у выкананьні аўтара, а другую - яшчэ і ў беларускім перакладзе kamrushepa.

Вось фрагмэнт зь яго:

Аднойчы дзядзька Віктар знайшоў у кніжцы малюнак з жырафай. “Адкуль яна такая ўзялася? Можа, кропля віна ўпала з чашы сьвятога Грааля? Можа, яе прынёс той непакорны вецер, што разьдзьмувае ветразі ўсіх Калюмбаў і Магелянаў? А , можа, проста летуценьнік-друкар, расчараваны адсутнасьцю слова ў чорных літарах, уставіў яе паміж старонкамі?” – некалькі дзён задаваў ён сабе пытаньне. Ён углядаўся ў карцінку, загортваў кніжку і разгортваў навобмацак. І кніжка кожны раз разгортвалася на адной і той жа старонцы.
Позна ноччу дзядька сеў у цягнік і зьнік на некалькі дзён.
- Я быў у Варшаве. Прыўкрасная рэч – жырафа, - паведаміў ён па вяртаньні. – А якая ў яе шыя! Калі толькі яна захоча, можа зубамі схапіць воблака і сьцягнуць на зямлю.
- Цікава, колькі гуляшу, можна згатаваць з такой шыі? – падумаў уголас наш сусед, пан Яначак. – Толькі дзе ўзяць такі вялікі кацёл? У нашым горадзе не дастанеш, хай нават пройдзеш яго ўзджоўж і ўпоперак.
Пан Яначак – рэзьнік. Адным ударам абуха ён валіць з ног самага вялікага вепрука, перакульвае яго на хрыбет і забівае вострую швайку пад левую лапатку. Занураная ў сэрца швайка дрыгаецца ўсё больш павольна, губляе рытм і ўрэшце нерухомее. Тады пан Яначак пакрывае мёртвага вепрука жытняй саломай, падкладае запалку і кажа: “Скурка, адпараная кіпнем, нічога ня вартая. А прысмаліш на саламяным агні, толькі тады гэта сала!”
Над мястэчкам уздымаецца пах паленай саломы, зьмяшаны з водарам лёгка падпечанай сьвіной скуры.
- Жырафа не для гуляша, - спакойна адказвае дзядзька.
- А для чаго?
- На яе можна паглядзець. І ўсё.
- То бок ад жырафы ніякай карысьці, - застаецца пра сваім пан Яначак.
- Прыгажосьць не для карысьці. Яна ёсьць і ўсё тут. – Дзядзька сканчае размову, раскладае на каленях чыстую паперу, цягнецца за алоўкам. Некалькімі рухамі графіту дастае з-пад прымружаных павекаў бутоны цудоўных кветак. Кладзе аркуш на далонь, малюнкам да сонца. Залатыя промні падаюць на паперу, кружаць па малюнку, раскрываюць бутон і на паперы зьяўляюцца пялёсткі , бялейшыя за шлюбны вэлюм нявесты.

Пасьля вяртаньня з Варшавы дзядзька насіў у сабе мару. Пасьціў яе і даглядаў, бо ў прынцыпе гэта была адзіная рэч, якою ён валодаў. Зь ёю ён клаўся спаць і зь ёю ранкам расплюшчваў вочы. Ён марыў, што аднойчы ён паставіць перад домам жырафу, у некалькіх кроках ад акна, у палісадніку, паставіць яе з галавой, узнятай высока, вышэй за шэрыя дахі аднапавярховых домікаў, так, каб савецкія і амэрыканскія касманаўты, якія ў будучым паляцяць у космас, і сам Госпад Бог, які ўжо там, блукаючы поглядам па заходняй мяжы Белавескай пушчы, маглі закрычаць у радасным захапленьні: “Глядзіце, гэтая Гайнаўка не такая ўжо і брыдкая!”

Болей можна прачытаць на старонцы кнігарні "ЛогвінаЎ".