March 8th, 2010

canabis

Жадан

   * * *

Што яна потым рабіла, куды пайшла,
зь ейным пярсьцёнкам на мезенцы,
               зь вясёлкаю на хусьцінцы,
калі акно яе цёмнае разьядала імгла,
як іржа разьядае старыя эсьмінцы?

Паліла бэльгійскі тытунь, не ўмыкала сьвятла.
Сварылася з паліцыянтам, што гнеў яе п’яны вызнаў.
Брала сухое віно, гарбату ў фаст-фудах піла –
індыйскую, як акіян, чорную, як бялізна.

Піла за тое, каб болей ніхто не прыходзіў сюды,
каб агарнуў спакой душы залатую матэрыю.
Ляжала на цёплым спальніку – аголеная, бы правады,
ціхая, быццам вада, сонная, нібы артэрыя.

Што засталося пасьля яе? Сьпіс пазыкаў, які
я паволі выплачваў, кнігі заместа мэблі,
нейкія ворагі, нейкія сябрукі,
якіх я напраўду ня ведаў, хоць ведаць напраўду меў бы.

Засталіся рэчы ў шуфлядзе, нібы ў журбе,
каляндарык зь месячнымі, каб я ня мог памыліцца.
Засталася ейная брытва, якую я ўзяў сабе,
і заўжды рэзаў твар,
спрабуючы пагаліцца.


Арыгінал: http://www.maysterni.com/publication.php?id=37407