July 27th, 2009

nohi

Дзяды-5

 
ДРАБІНА ДЗЯДЗІ ЯШЫ

Яна ляжала ў гародзе й бабуля казала: “Наша”, 
ды ўсе памяталі: драбіну пазычыў нам дзядзя Яша.

Прычым не задарма – адносіў яму трохлітровік соку я.
Тады ён спытаў мяне: “Гэта драбіна – доўгая ці высокая?”

Я сказаў, што высокая. І тады ён паклаў яе на зямлю.
У гэты момант я ведаў, за што яго не люблю.

Драбіна была жалезная. Дзядзя Яша сам яе зварваў.
Бацька круціў каля скроні пальцам, кажучы: “Варвар!”

А потым – іронія лёсу – мы самі яе папрасілі.
Яша цешыўся болей, чым соку, 
                      таму, што прагрэс яшчэ ў сіле.

Драбіна нам прыдалася. Быў акурат пачатак 
зьбіраньня вішняў. Ля самага плота 
                             ў шэраг стаяў дзясятак

красуняў зь цёмна-вішнёвай жывіцаю на камлі,
і што магло быць тады смачнейшае на зямлі?

Вішні былі старыя. Здаецца, апошні год 
было столькі ягад. І кожная для нас – забаронены плод.

Першымі ўзьлезьлі на дрэва мае стрыечныя сёстры.
Момант суперніцтва ў нас заўсёды быў вельмі востры, 

а тут яшчэ гэтыя вішні. Я лезу, а дзьве сцыкухі
косткамі зьверху кідаюцца. Я паскараю рухі.

Абяцаю, што зараз замучае іх аддача!
Я не паводзіўся высакародна, мой шляхетны чытачу!

Паўзу на галіну за імі па прынцыпе трэці лішні…
Пяці сэкунд не мінула, як Collapse )