April 7th, 2007

nohi

Гэта не рэкляма зялёнай гарбаты

Бываюць вершыкі, якімі хочацца падзяліцца на сьвяты. Так сталася, што большасьць сяброў жыве цяпер усё далей ад Менску: у Варшаве, у Кракаве, у Лодзі, у Вільні, у Празе, у Бэрліне, у Вашынгтоне… І галоўныя сьвяты – Каляды, Вялікдзень – робяцца ці не адзінай нагодаю іх убачыць, бо калі яшчэ яны прыедуь дадому ўбачыцца зь сям’ёй і сябрамі? Згадваю і свае вяртаньні з-за мяжы дадому на самым пярэдадні сьвятаў. Каб нехта пару гадоў таму сказаў мне, што я буду складаць вершыкі на такія сэнтымэнтальныя тэмы, я, мабыць, разрагатаўся б. А цяпер не – вельмі нават сур’ёзны. :)


Зялёная гарбата

Гэткае адчуваньне, што да мяжы засталося гадзіны дзьве,
як тады, калі на ялінках у Беластоку расквіталі гірлянды;
ты чуеш, як малазнаёмая мова гудзе ў галаве,
як булькае ў торбе чароўны напой з Ірляндыі.

А недзе ЖЖ-карыстальніца зь немаўлём піша сваю ідылію,
і цішыня, падзяляючы вашыя словы, здаецца няспыннай;
покуль ты, нібыта вясьляр акадэмічнага стылю,
набіраеш хуткасьць наперад сьпінай

у intercity ў адным вагоне з аматарамі паленьня,
і на ролю ахвяры табе пасаваў бы любы, –
але недзе там немаўля, седзячы ў яе на каленях,
сьмяецца табе здалёк на ўсе чатыры зубы.

І ты дасылаеш ёй словы, якія ня будуць страляць гарматай,
але павольна дзейнічаць далікатна запаранай зялёнай гарбатай,
каб яна ад іх не заплакала, на сьмех усяму тралейбусу,
сярод падагрэтага зусім не зялёнай гарбатай плебсу.

Каб вершы чыталіся лёгка ў лістах і далучаным “вордзе”,
не палілі агнём і не студзілі як лёд,
каб, робячы перасадку ў незнаёмым аэрапорце,
яна, зачытаўшыся, не спазьнілася на самалёт.