?

Log in

khadanovich


I

Род Авэля, гуляць і жэрці
Дазволіў Божанька табе.

Род Каіна, табе да сьмерці
Жыць у галечы і журбе.

Род Авэля, твае ахвяры –
Ля ног Нябеснага Айца.

Род Каіна, трываеш кары
І катаваньні без канца.

Род Авэля, чародаў лішкі
І хлеба ўдосталь дорыць лёс.

Род Каіна, бунтуюць кішкі
І выеш з голаду, як пёс.

Род Авэля, у хатнім коле
Цябе сагрэе твой агмень.

Род Каіна, у голым полі
Дрыжы ад сьцюжы ноч і дзень.

Род Авэля, пладзіся й множся –
І дзеткам Бог пашле ўмалот.

Род Каіна, дзьве дзюркі ў носе –
Увесь прыбытак і прыплод.

Род Авэля, даюць – то сёрбай,
Расьці клапом, бо так прасьцей.

Род Каіна, з жабрачай торбай
Хадзі – і навучы дзяцей.


II

Род Авэля, твая падліна
Угноіць глебу! Зьнікні, здань!

Род Каіна, твая хвіліна
Настала, дык з калень устань!

Род Авэля, ідзе расплата,
Рыхтуе косы і пятлю!

Род Каіна, ня бойся ката
І скінь зь нябёсаў на зямлю!

Арыгінал: http://fleursdumal.org/poem/190
 
 
khadanovich


Красуня, давай
Адправімся ў край
Шчасьлівай вясны і вясёлак!
У рай на дваіх,
Што варты тваіх
Надзеяў і сноў, мой анёлак!
Паедзем, дзіця,
На сьвята жыцьця,
Дзе сонца ўсьміхаецца з дымкі,
А мора пяе,
Як вочы твае,
Калі адкрываеш абдымкі.

І ўсё, чаго прагнеш, там ёсьць:
Раскоша, спакой, прыгажосьць!

Абставім пакой
Зь любоўю такой,
У стылі такім рарытэтным,
Каб дрэва і шкло
Чароўным было,
І добра было тэт-а-тэт нам.
Камін, жырандоль,
Каб цені – на столь,
Суквецьцяў, сугуччаў сумоўе,
Нібыта з чужой,
Ды блізкай душой
Гаворыць само залюстроўе.

І ўсё, чаго прагнеш, там ёсьць:
Раскоша, спакой, прыгажосьць!

А зранку, калі
Усе караблі
Чакаюць цябе на прычале,
Адно захаці –
І ў Індыю ці
Амэрыку нас бы памчалі.
А ўвечар, калі
Палацы й палі
Залоціць сьвятло на заходзе,
Палеткі й дамы
Заснуць, як і мы,
У цёплай вясновай лагодзе.

І ўсё, чаго прагнеш, там ёсьць:
Раскоша, спакой, прыгажосьць!

Арыгінал: http://fleursdumal.org/poem/148
 
 
khadanovich


І

Для хлопцаў край зямлі – на глобусе і мапе,
І ўся плянэта ім – вялікае “хачу!”,
Ды велізарны сьвет, што мроім на канапе,
Такі маленечкі – у памяці ўваччу!

Аднойчы адплывем, бы ў кругасьветнай гонцы,
У рытме горкіх хваль, на досьведзе плыўца,
Спазнаць, што акіян – ніякі не бясконцы,
А мора нашых мар ня ведае канца.

Кагосьці гоняць прэч няўдзячныя айчыны,
Камусьці родны дом абрыд яшчэ хутчэй,
А трэці забрыдзе – па рыфму – да жанчыны
І згубіцца на дне Цырцэіных вачэй.

Каб у яе хляве сьвіньнёй ня жыць да сьмерці,
Лепш вырвацца і плыць, праз буруны і льды,
І пацалункамі пякельных сонцаў сьцерці
Яе халодных губ апошнія сьляды.

Ды лепшыя за ўсіх – вандроўнікі бяз мэты:
Пакуль салёны вір не перамеле ў глей,
Плывуць усё далей, празь лёсы і сусьветы,
І ў свой апошні дзень яшчэ крычаць: “Далей!”

Іх мары лёгкія, бы зьменлівыя хмары!
Як шпага юнаку, як вецер караблю,
Ім сьніцца дзіўны край – за краем нашай мары,
Бо на зямлі ніхто ня бачыў іх зямлю!


Read more...Collapse )

Арыгінал тут: http://fleursdumal.org/poem/231
 
 
khadanovich
Элеміру Буржу

Малюнкі Рауля Дзюфі

Арфэй

Глядзіце, як шляхетна і выразна
Малюнкі ўсё тлумачаць падрабязна:
Здаецца, што сьвятло гаворыць урачыста
Вучонай моваю Гермэса Трысмэгіста.




Чарапаха

Ляціць з фракійскага выраю
Мой сьпеў, сьвятло несучы,
Бо панцыр зрабіўся ліраю,
І ўсе зьвяры – слухачы!




Read more...Collapse )
 
 
khadanovich
05 October 2015 @ 08:23 pm
339.75 КБ

Як табе сьвет астабрыдзеў старэчы

Вежа Эйфэля пастушка масты твае зранку равуць па-авечы

Колькі гадоў ты гібеў экспанатам у Грэцыі й Рыме

Нават аўто выглядаюць занадта старымі
Толькі рэлігія не састарэе ніколі
Простая як самалёты ў ангарах і лётнае поле

Толькі Хрыстовая вера ня будзе антыкварыятам
Хто з вас апосталы моды зраўнаецца зь Піем Х?
Хто сарамлівым паглядам сьвятло з вокнаў ловіць?
Ты што ў касьцёл увайсьці пабаяўся на споведзь
Ты каталёгі гартаеш цалуеш вачыма афішу
Вось паэзія гэтага ранку а прозу ў газэтах напішуць
Усяго за чвэрць франка на здымках вялікія людзі
Дэтэктывы шукаюць матывы працяг хутка будзе

Я з раніцы вуліцу бачыў назвы не памятаю
Чысьцюткая ў сонечным зьяньні нібы труба залатая
Банкіры й рабочыя стэнаграфісткі-красуні шасьцёркі й тузы
Праходзяць ёю па буднях на дзень па чатыры разы
Званы звар’яцелыя б’юць па вушах апоўдні
На золку вые сырэна працоўны помні
Рэкляма шчытамі й плакатамі выбухае
Абвесткі крычыць са сьценаў як папугаі
Як я люблю гэты індустрыяльны стыль
Між авэню дэ Тэрн і Амон-Цьевіль

Вось твая вуліца юная й ты яшчэ ў веку дзіцяці
Табе блакітныя й белыя строі купляе маці
Ты яшчэ хлопчык-званочак што зь сябрам Рэнэ Далізам
Ходзіць у храм ня чуўшы слова матэрыялізм
А дзевятай у спачывальні ледзьве гарыць газьніца
Ты ўцякаеш каб ноч навылёт у школьнай капліцы маліцца
Дзе ў амэтыставай нішы сьветла як днём
Німб над чалом Ісуса вечным палае агнём
Гэта нам цуд расьцьвітае дзівоснай лілеяй
Рудавалосай паходняй што й на вятры ацалее
Гэта сын чалавечы сьлязамі маці паліты
Дуб што нясе на галінах усе людзкія малітвы
Гэта моц і гонар па мечы зь нявіннасьцю па кудзелі
Гэта зорка шасьціканцовая Збаўца што дзеля
Нас памірае ў пятніцу і ўваскрасае ў нядзелю
Гэта Ісус што ўзьлятае як лётчыкі ўвішныя
І пабівае ў нябёсах рэкорды ўсявышнія

Вока-Айца Зрок-Хрыстос
Новай веры дваццатае вока
Птушкаю стаў век Хрыста і ў нябёсах лунае высока
Д’яблы крычаць з апраметнай у дзёрзкай надзеі
Гэта адзін з эпігонаў Сымона вядомага мага зь Юдэі
Можа ў паветры лунаць дык запішам нябогу ў лунатыкі
Побач анёлы шліфуюць фігуры нябеснай гімнастыкі
Енах Ілья ды Ікар і яшчэ Апалоній з Тыяны
Служаць эскортам для першага аэраплана
Часам пасунуцца трохі калі сьвятары
Ў сёмае неба прыносяць сьвятыя дары
Калі ж самалёт прызямляецца так і не склаўшы крыл
Мільёнамі ластавак поўніцца небасхіл
Узьносяцца сокалы й совы крумкач што нясе журбу
Зьяўляюцца з Афрыкі ібіс фламінга і марабу
Птушка Рух апяяны ў паэмах вянец хараства
У кіпцюрах яе чэрап Адама першая галава
Вялізны арол з паднябесься чуваць яго крыкі
А вось і калібры з Амэрыкі птах невялікі
Птушка пі-і экзатычная госьця з Кітаю
Што мае адно крыло і бяз пары сваёй не ўзьлятае
Птушка-ліра і сымбаль Духу Сьвятога голуб
Птушка паўлін чый хвост зацьміў і крылы анёла б
Фэнікс што адраджаецца толькі згарыць у агні
Полымя потым попел і зноў жыве ў вышыні
І сырэны пакінуўшы гібельныя пралівы
Тут як тут і бруіцца сьпеў іх прывабны й жахлівы
І голуб і фэнікс і Рух і пі-і з Кітаю
Кожны з крылатай машынаю пабратацца жадае

Вось ты ў Парыжы адзін абступаюць натоўпамі здані
Побач аўтобусаў статкі імчацца ў мычаньні
Горла сьціскае тугою хватка яе тугая
Быццам ніхто цябе болей на сьвеце не пакахае
Некалі ў манастыр людзі ішлі з такім горам
Сёньня ж пачнеш маліцца і душыць сорам
Сам зь сябе кпіш але ўвага жартуеш зь пеклам
Толькі іскры лятуць па-над лёсам тваім нягеглым
Быццам карціны вісяць у музэі людзкой лухты
Падыходзіш бліжэй паглядзець а на кожнай ты

Вось ты ў Парыжы наўкола жанчыны абліччы ў крыві іх
Гэта было… я хацеў бы забыць… прыгажосьці агонія й вывіх

Маці Божая проста з полымя ў вочы глядзела мне ў Шартры
І крывёй Найсьвяцейшага Сэрца заліла мяне на Манмартры
Бо я хворы шчасьлівыя словы гучаць мне жалобай
Я хварэю каханьнем як самай ганебнай хваробай
Гэты вобраз катуе бяссоньнем ратуе журбой
Гэты вобраз што зьнік гэты вобраз што вечна з табой

Ты на Міжземнамор’і
Тут лімоны цьвітуць круглы год у любое надвор’е
Вы ў пяцёх сябра зь Ніцы мантонец і двое яшчэ
Зь Ля Цюрбі вы на лодцы вяслуеце й сонца пячэ
А ў празрыстых глыбінях між водарасьцяў і мэдуз
Неймаверныя рыбіны й кожная значыць Ісус

Ты спыніўся ў карчме ў маляўнічых ваколіцах Прагі
На стале тваім ружы ты поўны натхненьня і прагі
Мусіў нейкую прозу пісаць але зь месца ня рушыў
Заглядзеўся як жук задрамаў між пялёсткамі ружаў
У саборы Сьвятога Віта ты пазнаў сябе ў вітражах
Ты гатоў быў памерці такі быў смутак і жах
Звар’яцелага Лазара зьбітага з тропу калі
У габрэйскім квартале гадзіньнікі задам наперад пайшлі
Ты таксама жыцьцё асадзіўшы назад
Пабрыдзеш угару й на шляху ў Праскі град
Песьні чэскіх прапойцаў адкрыеш наноў

Ты ў Марсэлі сярод кавуноў

Ты на Рэйне ў гатэлі дзе сьніцца былое

Ты ад рымскага сонца схаваўся пад мушмулою

Ты ў Амстэрдаме зь дзяўчынай чароўнай як сон твой і брыдкай наяве
Што за студэнта зь Лейдэна выскачыць неўзабаве
Вам здавалі каморку з лацінскаю назвай папраўдзе
Cubicula locanda ты жыў там тры дні яшчэ столькі ж у Гаўдзе

Ты ў парыскай турме за злачынствы чужыя
Крымінальную справу судзьдзя табе шые

Ты бадзяўся з валізкамі шчасьця й бяды
Пагарэў на падманах прафукаў гады
Закаханы і ў дваццаць і ў трыццаць гадоў
Я заўжды быў вар’ятам цяпер пагатоў

Ты на рукі свае ня зможаш зірнуць без рыданьняў
Над сабой над каханьнем над страхам што лёс ваш спаганіў

Ты глядзіш у твар эмігрантам іх вочы гараць сьлязьмі
Яны моляцца Богу іх жонкі немаўлят сваіх кормяць грудзьмі
Іх пахі як залі чаканьня хопіць на ўвесь Сэн-Лазар
Ідуць за сьвятлом сваёй зоркі як колісь Каспар Мэльхіёр Бальтазар
Бо вераць што шчодрая плата чакае іх недзе ў Ла-Плаце
А потым дарога дадому й да самага скону багацьце
Нясуць пярыны чырвоныя як вы сваё сэрца з надзеяй
Пярыны загінуць як вашы надзеі ніхто зь іх не разбагацее
Нехта ў нас застанецца надоўга засяліўшы галечай свае
Каморкі на Ру дэз Экуф і халупы на Ру дэ Разье
Штовечар іх бачу ўсё там жа ўсё тыя ж самотнікі й пары
Бо ходзяць кудысьці рэдка як шахматныя фігуры
Габрэйкі ўсе ў парыках замест галаўных убораў
Да ночы сядзяць у крамках між бедных сваіх тавараў

Ты ў бары ля прытону паўпрытомна
П’еш каву за два су і ўсім тут сумна

Ты ўночы зь дзеўкамі ў вялікай рэстарацыі

Яны ня злыя але як дажыць да раніцы
Чым менш прыгожыя тым больш каханкаў раніцца

Адна дачка паліцыянта з Джэрсі

Ёй рукі мазалі пасьпелі зжэрці

Яе жывот курс кройкі і шыцьця

І рот мне крывіць сьмех і шкадаваньне калі цалую беднае дзіця

Сьвітанак хутка ты брыдзеш бяссонны
На вуліцах зьвіняць малочніцаў бітоны

Сыходзіць ноч капрызнаю мулаткай
Дасьведчанай малюткай атрутаю салодкай

Бо п’еш не разбаўляючы ніколі
Жыцьцё сваё нагбом як алькаголі

Вяртаесься дамоў калі ўжо разьвіднее
Да стодаў з Акіяніі да ідалаў з Гвінеі
І кожны зь іх Ісус але дзіцячай эры
Што верачы ў багоў не дарасла да веры

Бывай бывай

Сонца гіне на гільятыне

Пераклаў з францускай Андрэй Хадановіч

Арыгінал: http://www.toutelapoesie.com/poemes/apollinaire/zone.htm
 
 
 
khadanovich
105.86 КБ

З нагоды выхаду альбому "(Не)вясёлыя карцінкі" яго аўтары, мастак дэЛёс і паэт даСьлёз, а таксама "Радыё Свабода" запрашаюць да ўдзелу ў конкурсе сатырычных малюнкаў і вершаў. Дасылайце вершы і малюнкі на электронную скрынку radiosvaboda@gmail. com.

Кожны ўдзельнік атрымае альбом на прэзэнтацыях у Менску, Горадні й Магілёве.

Менская прэзэнтацыя 13-га лістапада, у бары «ДК», вул. Талбухіна, 4. 3-і паверх. Пачатак а 19.00. Уваход вольны.

17-га лістапада, Горадня, вул. Будзёнага 48а. Пачатак а 18.30.
19-га лістапада, Магілёў, вул. Чкалава 16, грамадзкі цэнтар «Кола сяброў». Пачатак а 18.30.

ДаСьлёз. МАЯ МІЛІЦЫЯ

Ёсьць мужык, што ня роўня мне, мужыку.
Ён і я – вельмі розныя мальцы.
Бо захоча – катае мяне ў варанку,
а захоча – катае мне пальцы.

Мне вось цяжка, зашмат спакусаў наўкол:
страшна ўзяць у жанчыны яблык,
бо на правым плячы сядзіць мой анёл,
а на левым сядзіць мой д’яблік.

А тым хлопцам добра. Прымуць па дзьвесьце –
і лягчэй выконваць законы.
Бо анёлу з д’яблам няма дзе сесьці,
на абодвух плячах – пагоны.

101.92 КБ
 
 
khadanovich



ВАЙНА І МІР

Лацінаамэрыканцы
якраз пачыналі мяне біць,
але, убачыўшы яго,
разьбегліся.

І ня дзіва: ён быў на галаву вышэйшы за мяне
і як мінімум удвая таўсьцейшы,
у маленечкіх акулярах,
што толькі падкрэсьлівалі яго памеры:
проста нейкі Сяргей Бандарчук
сярод дэкарацыяў свайго Барадзіна,
ці хутчэй Ватэрлоа,
бо ўсё адбывалася якраз у Бэльгіі.

Ён чамусьці адразу загаварыў са мной па-расійску,
быццам на мне было напісана,
што я ведаю, хто такі Бандарчук.

“Дарма ты зь імі размаўляў, – сказаў ён. –
Гэтыя маглі б і зарэзаць”.
“Калі б маўчаў, – адказаў я, –
дакладна б зарэзалі.
Тут як на заліку”.

“Залік, – сказаў ён. –
Мяне завуць П’ер. Як Бязухава”.
“А мяне Андрэй. Як Балконскага”.

Рэшту ночы памятаю ня вельмі.
“Трапісты”! – раз-пораз паўтараў ён. –
Найлепшае ў Брусэлі піва – гэта “Трапісты”!
Хадзем, пакажу адно месца,
плаціць граф Талстой”.

“Дык ты не з Расіі?
Зь Беларусі? Яшчэ лепей!
Я там з жонкай пазнаёміўся”.
“Я таксама”.
“Але мая – японка, уяві. Вучыліся разам расійскай,
а навучыліся: яна францускай, а я японскай.
Бальзак і маленькая японка, ведаеш кіно?
Беларусы, кажа яна, – гэта такія расійцы,
толькі са знакам якасьці”.

“Кітаянка”, – паправіў я.
“Хто? Мая жонка?”
“Я кажу, Бальзак і маленькая кітаянка.
Кітайцы – гэта такія японцы,
толькі са знакам колькасьці”.

Тут ягоны фільм абрываецца,
а мой круціцца далей.
Мы ў аўто, як у маленькай кіназалі:
на заднім шэрагу – Чып і Дэйл, два героі-бандарчукі,
сьпяшаюца на дапамогу трапістам,
а жонка-японка за стырном займаецца пракатам.

Наш вандроўны кінатэатар
усё бліжэй да апошняга бровара,
дзе найсьвяцейшыя манахі
вараць піва са знакам якасьці,
якое разьвязвае языкі так,
што выгнаньнікі ўсіх краінаў
разумеюць адно аднаго без субтытраў.
 
 
khadanovich
14 May 2014 @ 06:21 pm
239.76 КБ

Ад заўтра і да 18-га буду на "Кіеўскіх лаўрах".
Буду рады абняць усіх кіеўскіх сяброў і шаноўных гасьцей фэстывалю!

Праграма:
http://www.sho.kiev.ua/news/107189
 
 
 
khadanovich
Тата зьнёс уночы майго ката – у яго алергія на кошак
Я любіў ката, я карміў ката, я зьбіраў на шампунь ад блошак

Гэта быў цудоўны, слухмяны кот – клаўся ў кош і ў латочак какаў,
Толькі тата ад поўсьці ягонай чхаў, і смаркаўся, і горка плакаў

Я хацеў пайсьці пашукаць ката, толькі тата замкнуў усе дзьверы
Ён сказаў, што кату ўсё адно, з кім жыць – я, канечне, яму ня веру

Тата сьпіць, яму хораша без ката, скаланае ад храпу ўсю хату,
Я смаркаюся й плачу ў сваім куце – у мяне алергія на тату.