Нешта ў перакладзе непазьбежна зьнікла, але сёе-тое ўдалося захаваць.
Спадзяюся, сёньня ўвечары пачытаем яго разам з аўтарам. )


+ + +

Яны селі за стол, накрыты на ўсіх,
паскідаўшы скуранкі і пінжакі.
Адрубілі мабілы, паклаўшы іх
на стале, між бутэлек, бліжэй да рукі.

Яны селі за стол. Іх ахова сышла.
Да аконнага шкла вечаровы туман
дакранаўся вільготным дыханьнем цяпла,
нібы пальцы жанок – да адкрытых ран.

Ён усім наліваў, хто сядзеў за сталом.
Як самому сабе, усё, што было.
І такайскія віны, ямайскі ром
адбівалі блакітнага неба сьвятло.

Наліваў і думаў: “Калі мы яшчэ
зьберамося вось так безь ніякіх спраў?
Ўсе жывыя і кроў яшчэ не цячэ.
Я іх сам знаходзіў і выбіраў.

Я іх сам крышаваў, нібы родных сваіх,
я іх вёў за сабой церазь цемру і страх,
я трымаўся за іх, я помніў пра іх
і запальваў сонца на іхных сьцягах.

Як адзін, няголеныя, але
яны сьветам кіруюць, як я іх вучыў.
Я іх ведаю ўсіх, хто пры гэтым стале
глушыць ром і мадэру, якая гарчыць.

Я натхняю кожнага словам адным,
я даю ім надзею, веру і жарсьць,
я кармлю іх, я наліваю ім.
Але хто зь іх усіх мяне здасьць?

( Хто зь іх сука, якая мяне закладзе? )

+++

На Паўднёва-Заходняй чыгунцы
а трэцяй ночы рознае сьніцца.
Сьпяць забойцы і самагубцы.
На два вагоны адна правадніца:

паўз паліцы, як Маці Тэрэза,
ходзіць стомленая, п’яная,
разганяе без інтарэсу
сны, якія на памяць знае.

Я ляжу ў глыбіні вагона,
прырэчана, як шахцёр у забоі,
вязу пакет з галавою Пітона –
чорнага хіміка з Лазавое.

Калісьці ён быў каралём гідраўлік,
маючы пастаўшчыкоў за кардонам,
жыў як мог, кантралюючы трафік
між Тыраспалем і Краснадонам.

Труціў атамным сурагатам
малдаванаў ды розных узбэкаў,
нават некалі дэпутатам,
па мажарытарным, быў ад эсдэкаў.

І вось я цяпер а трэцяй гадзіне,
хоць тройчы прыходзілі сны і кашмары,
ня сплю і слухаю, як шчаціна
далей расьце на ягоным твары.

- Ну як ты, брат? – пытаю. – Праспаўся?
Дзесь цыгарэты падзеліся, курва!
- Ды ладна, – адказвае ён, – ня парся –
з маімі праблемамі не да курыва.

- Страшна, – пытаю, – там, на свабодзе?
- Ня страшна. Проста нешта нязвычнае.
Страшна было ў мінулым годзе,
калі ў Растове спалілі шашлычную.

( Далей, далей, далей. )

Originally posted by borkhers at Нас выставляют на улицу

+++

І калі адліга спыніцца на лугах,
калі дрэвы будуць стаяць у цёмных сьнягах,
сьвежы сьцішаны вецер, сарваўшыся з узьбярэжжа,
дакранецца й адчуе цяпло на яе губах.

Яе скура сьвятлейшая за серабро ў малацэ,
нібы стома нябачнай сьлязой замрэ на шчацэ,
нібы рэчышча ўзімку засыпле зорамі й сьнегам,
і адбіткі памерлых стаяць у халоднай рацэ.

Бо даўно прамінуў п’янкі лістападаўскі фэст,
скавышы і завеі ўшываюцца ў кожны пад’езд,
покуль мовай паветра й вады на паўночных прычалах
неадчэпнай прастуды яшчэ фармулюецца зьмест.

Гэта потым, калі туманы дойдуць сюды,
затапіўшы масты і прыгарадныя сады,
яна будзе штосьці казаць аб чорных прытоках
і засьнежаных чоўнах, цяжкіх ад сьцюжы й вады.

Бо ўсе словы, якія былі між ёй і табой,
пераплеценыя між сабой верасьнёвай травой,
паглядзі, як сказанае вамі ўжо праступае
зьбітым подыхам вільгаці, музыкай гарлавой.

Захавай гэты рух у паветраных ямах цяпла,
паняверку, якая ўпарта яе вяла, –
і калі яна спынялася й замірала,
і калі яе не было,
і калі была.

Беларускія пераккладчыкі Жадана ўжо рыхтуюцца да прэзэнтацыі, якая адбудзецца 29-га, у кнігарні ЛогвінаЎ (Незалежнасьці, 37А), а 19.00 гадзіне. Сёньня на майстэрні абмяркоўвалі некалькі перакладаў украінскага мэтра. :)
Адзін свой вывешваю тут.


+++

Тую жанчыну з чорнымі, як зямля, валасамі,
ведаю столькі год – нават пазнаю крокі:
паміж мною ды іншымі адрасамі
ходзіць сабе, не турбуючыся ні трохі.

Ходзіць паміж сьвятла й гарачага лісьця,
ходзіць паміж муроў і птушыных крыкаў,
паміж ручаёў падземных, якія перапляліся,
паміж усіх сваіх сноў і фрыкаў.

Ходзіць сабе на стадыёны і рынкі,
хаваючы ў куртцы тэлефон і біклагу.
І я гатовы паліць у ейным квартале будынкі,
каб яна на мяне зьвярнула ўвагу.

Гатовы бамбіць урад і навалач абласную,
ператвараць у партвэйн ваду ў азёрах і рэчках,
толькі б яна, згадаўшы, што я існую,
часам пісала лісты аб надвор’і ды іншых рэчах.

Гатовы ладзіць на ейнай вуліцы страйкі,
каб толькі быць зь ейнай лютасьцю і пяшчотай,
каб толькі слухаць яе надрыўныя байкі
пра тое, з кім яна сьпіць, па кім памірае ўпотай.

Я вынайду новыя літары, выраблю новы голас,
заб’ю ўсіх старых паэтаў, якія штось яшчэ пішуць,
каб яна забывала ўсё, што ведала колісь, –
проста глядзела ў цемру, проста слухала цішу.

Ейную памяць заглушыць музыка дажджавая.
Неба за ейнымі вокнамі будзе стаяць парожнім.
Хай забывае пра ўсё.
Хай нават мяне забывае.
Толькі мяне хай забывае апошнім.

Арыгінал тут:
http://maysterni.com/publication.php?id=64849

Бабуля сядае ў апошні вагон.
У правай – авоська, а ў ёй – тэлефон,

У левай – унучка (ці ўнучкі дачка),
Якая трымае ў руцэ парсючка.

Бабуля сядае – і тут нечакана
З мабільніка чуюцца гукі канкану.

Бабуля махнула нагой. У вагоне ж:
– Ты бачыў?
– Лухта!
– Будзе танчыць!
– Ты гоніш!

Адвоську адкідвае ўбок, устае.
Унучка трымае мабільнік яе.

Мабільнік пяе. Падпявае вагон.
Бабуля, і ўнучка за ёй наўздагон…

На сэрцы бабулі пяюць салаўі.
Парсюк па-француску адказвае: “Oui!”

P.S. Не зусім задавальняе назва. Буду ўдзячны, калі раптам нехта нешта добрае параіць. )

Сабраў сякія-такія францускія тэксты. Рабочая назва кніжкі "Дыснэйлэнд".

Тое, што ніжэй, - верш-прадмова, у якой адначасова каля трыццаці спасылак на большасьць іншых парыскіх вершыкаў - можна клікаць і пераходзіць на іх. Прыемнага прагляданьня-чытаньня. Прапановы прымаюцца. )


ПАРЫЖ-ДЫСНЭЙЛЭНД

Білеты лепш загадзя замовіць праз інтэрнэт.
Дабірацца лепш самалётам,
каб зэканоміць больш часу для забаваў і адпачынку.

Спачатку рэкамэндуецца агледзець парк
з адной ці некалькіх яго найвышэйшых кропак:
- атракцыёна “Эйфэлевая вежа”;
- атракцыёна “Вежа Монпарнас”;
- званіцы атракцыёна “Нотр-Дам” ды інш.

Для большай зручнасьці наведнікаў
усе атракцыёны зьвязаныя між сабой
5-цю лініямі дзіцячай чыгункі
і 13-цю лініямі дзіцячага мэтро,
але найбольшую радасьць прынясе вашым дзеткам
фунікулёр ля атракцыёна “Сакрэ-Кёр”.

Наведнікам з боязьзю вышыні
рэкамэндуецца альтэрнатыўная забава –
“Парыскія Катакомбы”.

Безумоўны прыярытэт дыснэйлэнду –
юныя наведнікі, якія могуць
абсалютна бясплатна і неабмежаваную колькасьць разоў
карыстацца Луўрам, Абацтвам Клюні
ды іншымі інтэлектуальнымі атракцыёнамі,
а таксама праходзіць першы ўзровень
квэсту “Сарбона”.

Увага, гэтае правіла пакуль не распаўсюджваецца
на атракцыёны “Пляс Пігаль” і “Булонскі лес”,
якія маюць узроставыя абмежаваньні:
юным наведнікам трэба памераць свой рост,
дзеля чаго ля кожнага дарослага атракцыёна
маюцца спэцыяльныя лінейкі,
званыя ў народзе “тулуз-латрэкамі”:
меншыя за прыняты стандарт да забаваў не дапускаюцца.

Для сталых наведнікаў парку
прадугледжаная сетка бясплатнага харчаваньня:
дастаткова атрымаць чырвоны жэтон
сябра клубу “Парыскі клашар”.

Шматлікія паркавыя забавы выходзяць
далёка па-за межы рэпэртуару Ўолта Дыснэя.
Так, атракцыёны-музэі населеныя шматлікімі
пэрсанажамі ўсіх міталёгіяў сьвету,
а на “Эйфэлевай вежы” ўначы
нават працуе “Пражэктар Саўрона”.

На тэрыторыі парку маецца некалькі ціраў:
для маленькіх – “Гаўрош”,
для дарослых – “Свабода вядзе на барыкады”.

(Некаторыя наведнікі, асабліва з Расіі,
блытаюць гэты атракцыён з Жаннай д’Арк,
якую можна адрозьніць па характэрным джэдайскім мячы,
а таксама са “Статуяй Свабоды” –
падарункам парыскага дыснэйлэнду амэрыканскаму.)

( Чытаць далей. )

1. Вітраж XIII ст.

Саламея
устае на задні мосьцік.
Ёсьць ад чаго страціць галаву.


2. Пакуты Гасподнія (XIV ст.)

Вартаўнікі сьпяць.
Хрыстос вылазіць з труны.
Асьцярожна, каб не абудзіць.


( +4. )