Вядома, што ў нас часам пераймяноўваюць вуліцы. Вядома таксама, што часам іх пераймяноўваюць так, каб ня надта зьмяняць назву. І эканомія немалая - можна не мяняць шыльдаў, а толькі пару літараў на іх перапісаць. Напрыклад, бярэш менскую вуліцу Танкавую - і пераймяноўваеш у... Максіма Танка. Увага, пытаньне: у гонар якога выбітнага сучаснага літаратара з часам пераймянуюць вуліцу Прылуцкую? Правільна. Скурвэндыспансэр на вуліцы Сяргея Прылуцкага - гэта гучыць горда! Але літаратурных прэзэнтацыяў там пакуль што ня робяць, а таму шчыра запрашаю на вуліцу Гікалы. Якая 4. Якая Пушкінская бібліятэка. (Яе покуль што не перайменавлі.)

* * *

Як у паветры перадаюцца словы?
Праз кружэньне пылінак,
Праз блікі сьвятла,
Праз сон камароў.
Ляцяць гукавыя хвалі –
Нябачныя целы
Прамоўленых слоў.

Я стаю на Плошчы Канстытуцыі
Пад адным з найвядомейшых помнікаў
Нашага гораду. Нехта яго называе “лядоўняю”,
Нехта – “двое зь лямбарду”,
Я не называю яго аніяк.
Калі прызначаю пад ім сустрэчу,
Кажу “на Савецкай” (бо поруч з мэтром).
Але ўсе адчуваюць месца, пра якое гаворка, нутром.

Як у паветры перадаецца невымоўнае?
Проста лётаюць галубы,
Раскрываюцца рукі
І судакранаюцца плечы.
І ляціць, ляціць невымоўнае,
Залятае ў самае сэрца,
Так, што ўсё, чаго хочацца –
Проста легчы.

Я стаю пасярод Плошчы Канстытуцыі,
Сонца рухаецца, зямля круціцца,
У руках у мяне бранзалетка з драўляных пацерак,
Я перабіраю адну за адной.
Першая – я дурны і маленькі,
Другая – я дурны і падлетак,
Трэцяя – я дурны і дарослы,
Чацьвертая – плюю на клюмбу, чакаю.
Сьвятло ў паветры вясновага вечара
Зьзяе бы ўлетку,
Шалее й ачалавечваецца.
У торбу кладу бранзалетку, хутка сустрэча.

Як у паветры рухаюцца старыя?
У цесных садах,
Там, дзе брудныя сажалкі гарадзкія,
Сядзяць старыя й бабулькі –
У шыракаполых капелюшах, у квяцістых хусьцінках,
Не дайшоўшы да найбліжэйшага рынку
Альбо не вярнуўшыся з рынку.
Іх скура сухая, іх зрэнкі пустыя,
Іх рукі складзеныя на каленях.
Крошкі хлеба дзяўбуць гарадзкія птушкі.
Як яны прыляцелі, хто прынёс сюды іх,
Худых прыгожых старых?
На якіх крылах яны прыляцелі,
Якімі шляхамі зьніклі?
І як нам убачыць, крануць
Іх, што цяпер у паветры,
У асаблівай прасторы
Між словамі й невымоўным?

Я стаю на Плошчы Канстытуцыі.
Ты сёньня такая цудоўная.


( Яшчэ адзін пераклад і арыгіналы. )

Дарагія сябры, за дзень да анансаванай падзеі


16 траўня, у пятніцу, на філфаку БДУ адбудзецца сустрэча з культавым польскім літаратарам ПАЎЛАМ ГЮЛЕ. У рамах сустрэчы прэзэнтацыя кнігі "Мэрсэдэс-БЭНЦ". У імпрэзе удзельнічаюць АЎТАР, а таксама перакладчыца кнігі Марына Шода і Андрэй Хадановіч.

Пачатак аб 11.15.
Аўд. 304.


Два апавяданьні Гюле па-беларуску можна прачытаць тут.

ЗЬБІГНЕЎ ГЭРБЭРТ

ГУЛЬНЯ ПАНА КОГІТА

1

Улюбёная забава
Пана Когіта
гульня Крапоткін

гульня Крапоткін
мае шмат вартасьцяў

яна разьвівае гістарычнае ўяўленьне
пачуцьцё салідарнасьці
адбываецца на вольным паветры
яна багатая на драматычныя эпізоды
яе правілы шляхетныя
заўсёды прайграе дэспатызм

Пан Когіта расстаўляе фігуры
на вялікай дошцы фантазіі

кароль – гэта Пётр Крапоткін
у Петрапаўлаўскай крэпасьці
сланы – тры салдаты на варце
ладзьдзя – выратавальная карэта

Пан Когіта мае на выбар
шмат роляў

ён можа граць
чароўную Соф’ю Мікалаеўну
якая праносіць плян уцёкаў
у футарале гадзіньніка

а можа быць скрыпачом
у шэрым доме
які спэцыяльна зьнялі
насупраць турмы
і граць “Выкраданьне з сэралю”
што азначае вуліца свабодная

але найболей
Пан Когіта любіць
ролю доктара Арэста Веймара

у самы драматычны момант
ён загаворвае зубы салдату ў браме

– ці бачыў ты Ваня мікроба?
– ня бачыў
– а ён гад па табе поўзае
– не кажыце ваша мосьць
– кажу табе поўзае і нават мае хвост
– вялікі?
– дзьве ці тры вярсты

( Read more... )

17 чэрвеня каля пятай гадзіны дня Сабака Паўлаў намагаецца спусьціцца ў падземку. Ён падыходзіць да турнікета, ідзе проста на жанчыну ва ўніформе і дастае з кішэні вэтэранскае пасьведчаньне. Жанчына ва ўніформе глядзіць у пасьведчаньне і чытае: «Паўлава Вера Навумаўна».
— Ну? – пытаецца.
— Бабуля, – кажа Сабака Паўлаў.
— Дзе бабуля?
— Гэта, – паказвае Сабака пасьведчаньне. – Мая бабуля.
— Ну і што?
— Яна – вэтэран.
— Ну, а ты чаго хочаш?
— Яна ў танку гарэла.

Жанчына яшчэ раз глядзіць у пасьведчаньне. Хто яе ведае, думае яна, можа і гарэла, па фота ня скажаш.
— Ну, добра, – кажа яна. – А ад мяне чаго трэба?
— Прапусьціце, – гаворыць Сабака.
— А ты што – таксама ў танку гарэў?
— Ну, пачакайце, – пачынае таргавацца Сабака, – можа, я ёй паесьці нясу.
— Што паесьці?
— Ну, паесьці, – Сабака прыгадвае, што насамрэч есьць ягоная бабуля, калі ёй даюць. – Малочныя прадукты, разумееце? Сыр.
— Сам ты сыр, – бяз злосьці кажа цётка ва ўніформе.

Сабака разумее, як усё гэта выглядае збоку. Што вось ён б’ецца галавой аб велічэзны бясконцы мур, якім ад яго адгарадзілася жыцьцё, б’ецца безь ніякай надзеі на посьпех, і ўсе жыцьцёвыя спакусы, у тым ліку і праезд у мэтрапалітэне, яму цяпер проста ня сьвецяць, вось як гэта выглядае. Ён зьбірае ўсю сваю волю ў кулак і гаворыць нешта кшталту таго, што, маўляў, паслухайце, жанчына, ён, вядома, гаворыць ня так, але зьмест прыблізна такі. Дык вось, паслухайце мяне ўважліва, кажа ён, добра? Толькі не нэрвуйцеся. Вось што я вам скажу, жанчына. Вы, канечне, можаце зьневажаць мяне, я бачу, што вы зьневажаеце мяне, вы ж зьневажаеце, так? Паслухайце, паслухайце, я хачу яшчэ сказаць, паслухайце. Але пры ўсім пры гэтым, разумееце, як бы гэта сказаць – ну, вы там, я ня ведаю што, вы па-рознаму можаце да гэтага ставіцца, згодны, для вас гэта можа нічога ня значыць, але пагадзіцеся – мая бабуля можа здохнуць з голаду толькі праз тое, што мяне – яе законнага ўнука, перапрашаю, вось так проста не прапусьціла ў мэтро нейкая падла тылавая. Пагадзіцеся? (ну, у гэтым месцы яны проста паабкладалі адно аднаго, але хай будзе так) – ён канцэнтруецца і раптам прашмыгвае ў жанчыны пад рукамі, узмахваючы ў паветры вэтэранскім пасьведчаньнем, і зьнікае ў халодных кішках падземкі.

«Якая падла тылавая? – думае жанчына. – Я ўвогуле – 49-га году нараджэньня».

Сяргій Жадан. Дэпэш Мод
Пераклала Тацяна Ўрублеўская

Узята адсюль: http://arche.bymedia.net/2006-10/zadan610.htm

17 траўня, у суботу, у Акадэміі мастацтваў, Тэатар-студыя імя Міровіча (пр. Незалежнасьці, 81, другі паверх) адбудзецца "Драйв". Назва акцыі такая. Будзе класны польскі празаік Павал Гюле, які прадставіць сваю кніжку "Мэрсэдэс-Бэнц", што выйшла ў выдавецтве "Логвінаў" па-беларуску. Будзе Сяргій Жадан, які пачытае свае вершы (а я іх беларускія пераклады). Пачытаю таксама нешта сваё - з "Бэрлібраў" і навейшых тэкстаў. Будзе Віктар Шалкевіч, які - у іпастасі актора - пачытае Паўла Гюле па-беларуску. Атмараві і Сяргей Пукст будуць музычна афарбоўваць усё гэта.

Можна будзе набыць кнігу Гюле "МЭРСЭДЭС-БЭНЦ". А таксама кнігу вершаў Жадана "МАРАДОНА".
Як нехта пажартаваў, самы танны ў Менску спосаб набыць Мэрсэдэс. Не кажучы ўжо пра Марадону. :)

Пачатак а 18.00
Уваход вольны (што нават дзіўна :))

Распаўсюд інфармацыі вітаецца.

БОЛЬШЫ ВАРЫЯНТ АФІШКІ ТУТ

Прыемна, калі пра тваю кніжку пішуць. Яшчэ прыемней, калі крытык старэйшага пакаленьня спрабуе зразумець. Шчыра ўдзячны Але Сямёнавай за тэкст пра "Бэрлібры", а таксама "Радыё Свабодзе", дзе гэты тэкст зьявіўся. Сумна, што ў Беларусі мала месцаў, дзе можа зьявіцца крытыка. Так, каб на "Свабодзе" зьявіўся гэты тэкст, супрацоўнікі радыё мусілі адмовіць Ганьне Кісьліцынай, якая хацела агучыць свой на тую ж тэму. Але крытыка зьявілася, прычым досыць спачувальная. Як на мяне, месцамі трохі патасная. (Так, можна было нарэшце пакінуць у спакоі Ігара Хадановіча. Здагадайцеся з трох разоў, якое пытаньне мне найчасьцей задаюць падчас знаёмства розныя дзеячы беларускай культуры?) Цікава, ці сама аўтарка разумее алюзію, якую зрабіла назвай свайго разбору? Але мяне гэта назва шчыра парадавала. Дзякуй!


( АЛА СЯМЁНАВА. “І ДАЛЕЙ! ДАЛЕЙ! ДАЛЕЙ!..” )

вершаў Сяргія Жадана, партызана, кітабоя і, як той казаў, вялікага сябра Беларусі. Прыемнага чытаньня!


+ + +

Палявыя камандзіры, чые сэрцы спавіты туманам,
толькі й чакаюць, калі туманы растануць.
Партызан да тых пор лічыцца партызанам,
покуль ёсьць вораг, у тыле якога ён партызаніць.

Доўгае ваша валосьсе і ўсё, што для вас пашыта,
чорныя вашы бэрэты і рваныя вашы мундыры, –
разьвяваюцца ветрам, нібы залатое жыта,
у якім ляжаць спалоханыя дэзэртыры.

Але кожнае ночы зьяўляецца цень паўстанца,
і кружляе за вокнамі, як баявая хімэра,
і ляжаць на дне яго скуранога ранца
нідэрляндзкі тытунь
і кніжка Апалінэра.

– Ну, што, кампалка, – гартаеш свой малітоўнік?
Чакаеш, што прыйдзе пошта, як толькі будзе зацішша?
– Ды якая там пошта, – кажа ў адказ палкоўнік. –
Мне ўсё адно
ніхто ня піша.


( А раптам камусь не ў аблом зазірнуць пад кат! )

У харошых клюбах і рэстаранах
лічыцца добрым тонам
праводзіць калёнкі ў WC,
каб, дабегшы на ўнітаза,
кліент слухаў тую ж чароўную музыку,
што так палюбілася яму ў залі.

У прыбіральні
маскоўскай бібліятэкі
імя Чэхава
цудоўна чуваць кожны верш
кожнага ўдзельніка
фэстывалю вэрлібраў.



P.S. Шчыры дзякуй Паўлу Анціпаву, які сёньня дапамог мне, прачытаўшы “бэрлібры” па-расійску ў перакладах Ігара Бялова!

P.P.S. Пасьля фэстывалю, усёй сям’ёй, разам з малой, наведалі маскоўскі заапарк. Мяне ўжо не асабліва кранала. Хіба што статак фламінга, падобных да сьвежазвараных крэвэтак. А вось малой спадабаліся некаторыя жывёліны. Яшчэ б, яна ж перад тым не была на фэстывалі вэрлібраў! :)

Прыехалі ўсёй сям'ёй у Маскву - і малая ў першы ж дзень дазволіла сабе палітнекарэктнае выказваньне. Глядзіць Аленка на расійскі герб - і спрабуе яго зь нечым атаясаміць. Нібыта бачыць упершыню, але разам з тым нешта крыху знаёмае. Нарэшце здагадваецца і радасна крычыць: "Гусі-гусі, га-га-га!"

17 траўня Сяргій Жадан (і ня ён адзін, але пра гэта асобна :) выступае ў Менску, у Акадэміі мастацтваў. Таму маю не заўсёды лёгкую, але заўсёды прыемную працу - абеларусіць сёе-тое зь Сяргіевых тэкстаў. Вось некаторыя вынікі. Канструктыўная крытыка (пакуль ня позна й да вечарыны ёсьць час) вітаецца! :)






+ + +

Сьмерць матроса рачнога флоту
схаваная ў прыбярэжнай гліне,
покуль ён робіць сваю работу,
покуль мусоны стаяць у даліне.

Ціхія баржы, імклівыя шхуны,
што ў акіяны зносіць вадою,
кранаюць хрыбта басовыя струны,
гавораць: яна ня будзе з табою,

гэта жанчына, са срэбрам у горле,
з сэрцам са слановае косьці,
найстойваецца на ўласным горы,
не дачакаўшы тваёй мілосьці,

кінула ўсё, што таіла ў мэтах,
дажджы хавае глыбока ў целе.
Чуеш, па валасах яе медных
рыбалавецкія плачуць арцелі?

Таму плыві сабе паўз парогі,
паўзь мігатню электрычных турбінаў,
як найдалей ад сваёй трывогі,
як найдалей ад гэтай краіны.

На залатыя агні малярыі,
на стомлены голас дзевы Марыі,
на сутоньне адэскіх туманаў,
цёплых ад мулу тлустых ліманаў.

На плаўнікі пурпуровыя скумбрыі,
на горкія хвалі марскога іспыту,
на верную сьмерць, на холад па скуры
ад чорнай крыві, ад тэхнічнага сьпірту.

Тады папросіш хоць трохі ласкі,
каб адыходзіць ня так глыбока,
каб не забылі табе пакласьці
па срэбнай манэце на кожнае вока.

А потым цемра ляжа на грудзі
і зоркі табе перастануць сьніцца.
А потым і сэрца змушана будзе
спыніцца.


( Яшчэ пару жаданоўскіх тэкстаў )

Тое, што малады паэт Андрэй Адамовіч піша цыкл паэтычных нэкралёгаў пра яшчэ жывых літаратараў, я ведаў даўно. (Сярод ахвяраў - Сяргей Дубавец, Ігар Бабкоў, Валянцін Акудовіч, Ваш пакорны слуга і г.д.) Але я ня ведаў, што сярод маіх знаёмых гэтым займаецца ня ён адзін. Што ж, майстар-кляс для Андрэя Адамовіча - ад Жадана.



СЯРГІЙ ЖАДАН

ЕЎТУШЭНКА

Вось так за ўсёй гэтай беганінай
столькі дурнотаў даводзіцца
рабіць, хто б падумаў.

Зранку тэлефануе знаёмы,
гаворыць: брат, выручай,
тэрмінова патрэбны матэрыял.
Ну, і замест таго, каб вяртаць
сабе чалавечы выгляд,
ты мусіш цяпер
ратаваць сяброў ад побытавых
праблемаў.

Што гэта? – спытаў ён. Матэрыял, –
кажу, – памяці Еўтушэнкі.
А што – ужо? – спытаў ён.
Так, – кажу, – я ўчора дзесьці
ў кавярні пачуў. Альбо на вакзале,
калі даганяліся. Ведаеш, там
ёсьць кругласутачная?
Ведаю, – адказаў ён. – Эх,
блядзь: а я толькі днямі яго выступ
слухаў па радыё. Пра інтэлігенцыю.
Альбо пра дэмакратыю. Мабыць, усё-ткі
пра дэмакратыю, – падумаўшы,
сказаў я. Так, – пагадзіўся ён, –
пра дэмакратыю.

Ведаеш, – сказаў ён, памаўчаўшы, –
я часам думаю, што напраўду дэмакратыя –
гэта вялікая купа гаўна, уся-ўся
дэмакратыя, пагадзіся.

Быў позьні вечар, мы ўжо стаялі
на вакзале, ля кругласутачнай,
і я ня ведаў, чым яму запярэчыць.

Наступнага ранку ён зноў
патэлефанаваў. Ну, вось што, –
сказаў ён стурбавана, – тут такая
бяда: ён, аказваецца, яшчэ жывы,
добра што я зранку спраўдзіў, а то трапілі б
мы з тваім матэрыялам.
Ну, дзякуй Богу, – кажу, – хто б
мог падумаць. Што “дзякуй Богу”? –
раскрычаўся знаёмы, – што “дзякуй Богу”?!
У нас дзірка ў паласе, давялося
даваць дзьве крыжаванкі. А мы не газэта
крыжаванак, разумееш:
мы
не газэта
крыжаванак!!!

Добра, – кажу, калі ён ужо
супакоіўся, – то што: матэрыял
забраць?
Матэрыял? – задумаўся ён, –
не – матэрыял хай застаецца ў нас:
сколькі яшчэ там яму засталося,
а матэрыял выйшаў
добры, кароткі,
а галоўнае –
чэсны.

Пераклад з украінскай.

З радасьцю дазнаўся, што ў майго ўлюбёнага ўкраінскага паэта Сяргія Жадана ня так і мала беларускіх прыхільнікаў. Найперш ім (а таксама ўсім аматарам добрай паэзіі) - невялічкі велікодны прэзэнт, адзін з апошніх жаданоўскіх вершаў у самаробным перакладзе. Можа, гэта натхніць кагосьці на падарожжа ў Амстэрдам. Альбо ў Данецк. (Каму што бліжэй.)





+ + +


Ён быў паштальёнам у Амстэрдаме,
слухаў аббу, сядзеў на траме,
па выходных – порна ў кіно.
Сябры яго, п’яніцы-радыкалы,
казалі яму: “Мы ўсё праўтыкалі,
па вушы ўляпаліся ў лайно.

У краіне стагнацыя і мудацтва,
лібэралізм, прадажнасьць, лявацтва…
Нават дзівісься, што жывы.
Эўразьвязам кіруюць уроды,
яны гавораць: “Правы і свабоды”,
але купі-тка нармальнай травы.

Але яшчэ ёсьць краіна на Ўсходзе,
дзе памятаюць аб нашым прыходзе,
дзе эўрапейцам вольным – Эдэм.
Давай туды, у жыцьцё зь нябыту,
арганізуем каналы збыту
і культурны мост навядзем!

Там радасьць сыходзіць на кожную хату.
Цэрквы маскоўскага патрыярхату
здымаюць сурокі і славяць джа.
Увесь тавар і любыя грузы
кантралююць там прафсаюзы,
і пра духоўнасьць пяе душа!

( Read more... )

Клікні на афішку - яна і павялічыцца. :)



Калі вы ня трапілі на папярэднюю прэзэнтацыю "Бэрлібраў" альбо больш любіце спакойныя камэрныя чытаньні, запрашаю на сваю імпрэзу ў "Літаратурнай кавярні". Усё адбудзецца 30 красавіка - такі сабе невялічкі літаратурны шабаш напярэдадні Ночы Вальпургіі. Буду чытаць "бэрлібры" з кніжкі, якую, маючы жаданьне, можна будзе набыць.

Месца: Інстытут нямецкіх дасьледаваньняў, пр. Газэты "Праўда", 11.
Пачатак: а 18.00.
Уваход вольны, з папярэдняй рэгістрацыяй па тэл.: 179 20 92, 272 20 92.

Толькі што вярнуўся з Адэсы, дзе двойчы выступаў разам з украінскім паэтам Дзімам Лазуткіным. Адэса цудоўная. Адэская публіка прыўкрасная. Чаго вартыя дзьве мілыя дзяўчыны, што слухалі нас, гуляючы ў шахматы, а перад выступам спыталі: “Будете лі вы чітать стіхі Бродского?” Вялікі дзякуй арганізатаам, жж-юзэрцы malyna_marcin ды іншым добрым людзям! Асабліва пазытыўныя ўражаньні ад кантактаў з Лазуткіным. Хораша чытаць вершы разам з прызэрам чэмпіянату Эўропы па кікбоксінгу – адразу павага ў залі, публіка не перашкаджае і ўсё такое. А калі спартовец яшчэ й добры паэт… Дзіма прэзэнтаваў новую кніжку з актуальнаю ў іх і ў нас назваю “Бэнзын”. Пры нагозе – вельмі раю прачытаць. Правакатар-слэмэр выявіўся яшчэ й тонкім, кранальным лірыкам. Прынамсі мяне гэта жыва кранала. І ня толькі мяне. Дзяўчаты забывалі пра шахматы, Бродзкага і кантрацэпцыю. Мяркуйце самі.


АСАБЛІВАСЬЦІ КАНТРАЦЭПЦЫІ

ужо вырасла і добра што вырасла
ў гэтай краіне пакаленьне дзяўчат
якія кажуць: я ня буду без прэзэрватыва
або так або ніяк разумееш

я думаю што можна тут гаварыць пра
пэўныя пазытыўныя зрухі ў сьвядомасьці
зьмены мэнталітэту і ўсё такое

ну вядома ж
я таксама за здаровы лад жыцьця
здаровую нацыю
інтэлектуалаў у парлямэнце
адмарозкаў на плошчы
баксэраў на тэлебачаньні
я таксама ня буду без прэзэрватыва

( Read more... )

Яшчэ трохі фотак з кіеўскага слэму Ўкраіна-Беларусь. Між іншага, фоткі выступаў Віталя Рыжкова, Віктара Жыбуля і Алега Коцарава, якія засталіся па-за ўвагай у папярэдняй галерэі.



Глядзець.

Узята адсюль.

Беларуская зборная перамагла ўкраінскую на ейным полі. Шчыры дзякуй усім удзельнікам, публіцы і арганізатарам!



( Фэстываль “Беларуская вясна-2008”. Закрыцьцё ў Кіеве. Літаратурная вечарына. Слэм. Фотасправаздача. Шмат фотак ад Віктара Крука. )

Нагадваю, што 12 красавіка ў Кіеве з 16.30 прэзэнтацыі кніжак беларускіх літаратараў і міжнародны СЛЭМ Украіна-Беларусь.

Пасьля Кіева беларускі літаратурны дэсант высадзіцца ў Львове:

14 красавіка

АРТ-кафэ "Кабінет" (Львів, вул.Винниченка, 12)

18.00

СУСТРЭЧА ЗЬ БЕЛАРУСКІМІ ЛІТАРАТАРАМІ

Прэзэнтуюцца кнігі:

Наталка Бабіна. Рыбін Горад; Крыві не павідна быць відна
Севярын Квяткоўскі. Фрашкі да пляшкі
Марыя Мартысевіч. Цмокі лятуць на нераст.
Сяргей Прылуцкі. Дзевяностыя forever
Андрэй Хадановіч. Бэрлібры.


Спэцыяльны госьць - Уладзімір Арлоў.


11.00 - прэс-канфэрэнцыя з удзелам тых жа, там жа.

Вяртаюся ўчора зь ліцэю, нікога не чапаю, чакаю на прыпынку маршруткі, чытаю ЖЗЛку паэта Льва Лосева пра паэта Іосіфа Бродзкага. Падыходзіць лысаваты дзядзечка ў кепачцы і гаворыць:
- А я этого поэта встречал в Ленинграде. Неплохой поэт. Но со шведской академией я всё равно не согласен. Такой прекрасный поэт Арсений Тарковский, а ему никакой премии не дали...
- А можна я пачытаю?
- Ну вот, так всегда. Ваше поколение не желает нас слушать!..